De eerste ervaring (van An Tommelein)

Intussen is het al een tijdje geleden (ongeveer een jaar geleden) dat ik besloot aan “Start to Run” deel te nemen. Na vele jaren gerookt te hebben had ik uiteindelijk de knoop doorgehakt en kon ik de sigaret links laten liggen. Maar ja, je kan al voorspellen wat er gebeurde, een aantal kilootjes erbij tot ik mij er niet meer goed bij voelde.
Wat nu gedaan, als roker nooit of heel weinig aan sport gedaan en wat zal ik gaan doen? Ik was zo jaloers van al die mensen die ik vol enthousiasme zag lopen op het strand, in het bos, in de Schorre en dacht misschien zou dat nog wel iets voor mij zijn maar hoe begin je eraan? Hier en daar wat reclame gehoord en gezien over de Start2Run bij de Hermes Atletiek en wel duizend keer gezegd "ja, ik zal het proberen" en tenslotte op de eerste training toch mijn kat gestuurd (vergeten !!). In de loop van de week kreeg ik een telefoontje "waar zat je?" tot ik de tweede week met vol enthousiasme mijn loopschoentjes heb aangetrokken. Het enthousiasme zat al vlug in mijn tenen, het was een str…weer en onmiddellijk moeten aansluiten bij week 2 van het trainingsschema.“Geen probleem” vertelde de trainer “dat zal wel lukken”. Amaai, 1 minuut lopen en....ik dacht dat ik ging sterven maar ja tenslotte 1 minuutje wandelen en de doodsbedreiging ging alweer wat over… maar nee terug lopen!?...nooit gedacht dat ik het einde van de training zou halen.

Welgezind ben ik naar huis gefietst en een warm doucheke genomen en eerlijk gezegd ik had er zo'n deugd van gehad. Ja maar dan moet je nog wel de zelfdiscipline hebben om tweemaal in de week alleen te trainen maar samen met mijn buurvrouwtje lukte dat wel en zolang we konden kletsen was er geen enkel probleem zei de trainer, je kan je al voorstellen dat er wat afgekletst werd.

Week na week werden de afstanden van het lopen langer, al had ik zelf nooit gedacht dat het mij zou lukken maar ik hield vol, we hadden een toffe groep en we trokken ons op aan elkaar en we hielden uiteindelijk allen vol. De een liep wat vlugger dan de ander maar we hadden enorm veel steun aan elkaar en natuurlijk aan onze trainer, want die deed dat formidabel en gaf ons heel veel moed.

En ja, ongelooflijk maar waar, na tien weken hard werken konden we allen de 5 Km lopen en dat was voor ons de kroon op het werk. Deze zomer hebben we zelfs meegelopen met de Ice-tea run waar ik trouwens alle jaren enkel als supporter fungeerde en ik geef eerlijk toe het gaf mij een kick de eindstreep te behalen. Waar ik heel veel jaren enkel van droomde was toch waarheid geworden.

Langs deze brief wil ik nogmaals onze trainer "Raymond" en Hermes atletiekclub bedanken voor hun prachtig initiatief en ik hoop het nog vele jaren te mogen volhouden.

Een enthousiaste loopster (An & Co)